Usługa typu Domena czy Prefiks adresu URL w Search Console - co wybrać?
Usługa typu Domena i usługa z prefiksem adresu URL to dwa typy usług witryny w Google Search Console, różniące się zasięgiem zbieranych danych i dopuszczalną metodą weryfikacji. Usługa domeny obejmuje całą domenę razem ze wszystkimi subdomenami i protokołami (http, https, ftp), a potwierdzić ją można wyłącznie rekordem DNS u dostawcy nazwy domeny. Usługa z prefiksem adresu URL obejmuje tylko adresy zaczynające się od podanego prefiksu, razem z protokołem, i akceptuje kilka metod weryfikacji: plik HTML, tag HTML, kod Google Analytics, kontener Menedżera tagów Google, rekord DNS oraz weryfikację przez Blogger lub Witryny Google. Wybór między nimi rozstrzyga jedno pytanie: czy masz dostęp do panelu DNS swojej domeny.
- Domena czy prefiks URL - który typ usługi wybrać?
- Czym różni się usługa domeny od usługi z prefiksem URL?
- Jak zweryfikować usługę domeny rekordem DNS?
- Metody weryfikacji prefiksu adresu URL w Search Console
- Czy warto mieć obie usługi naraz dla jednej witryny?
- Jak Search Console pokazuje dane subdomen blog i sklep?
- Wersje językowe w katalogach a wybór typu usługi
- Co zrobić z usługami po migracji z http na https?
- Jak ustawić usługi przy przenosinach na nową domenę?
- Błędy przy zakładaniu usługi, które kosztują dane
- Od której usługi zacząć konfigurację Search Console
- Źródła i dokumentacja
Ekran wyboru typu usługi pojawia się raz, przy zakładaniu konta, zajmuje kilkanaście sekund i zostaje z serwisem na lata. Właśnie dlatego tak często jest źle rozstrzygnięty. Osoba, która zakłada Search Console w pośpiechu, wybiera prefiks, bo weryfikacja tagiem HTML zajmuje pięć minut, a dostęp do DNS trzeba by wyprosić u firmy hostingowej. Rok później ta sama osoba szuka w raportach ruchu z subdomeny z blogiem i go nie znajduje, bo subdomena nigdy nie należała do tej usługi. Wzorzec jest zawsze ten sam: dane nie zniknęły, tylko nigdy nie zostały zebrane.
Rozstrzygnięcie wyboru między usługą domeny a prefiksem adresu URL, razem z wyjątkami: subdomenami, wersjami językowymi i migracjami.
-
Przy dostępie do DNS domyślnym wyborem jest usługa typu Domena
Usługa domeny zbiera dane ze wszystkich subdomen i protokołów jednej domeny. Żaden ruch nie wypada poza raport tylko dlatego, że część serwisu stoi na innym hoście albo starym protokole.
-
Prefiks adresu URL jest narzędziem raportowania, nie wersją awaryjną
Osobna usługa dla katalogu daje osobny komplet raportów dla tej sekcji serwisu. To jedyny sposób, żeby oddzielić dane bloga od danych sklepu bez eksportu i liczenia w arkuszu.
-
Usługa domeny nie przyjmuje protokołu ani ścieżki w definicji
W kreatorze podajesz samą domenę, bez https i bez katalogu. Prefiks www też jest zbędny, bo usługa domeny dokłada go automatycznie razem z wariantem bez www.
-
Jedno konto Search Console mieści do 1000 usług
Limit podany w dokumentacji Google jest na tyle wysoki, że przy typowym serwisie firmowym nie ma powodu oszczędzać. Usługa domeny plus dwa albo trzy prefiksy dla kluczowych sekcji to konfiguracja mieszcząca się w limicie z ogromnym zapasem.
-
Zmiana typu usługi nie przenosi danych historycznych
Search Console zbiera dane od momentu dodania usługi, nie wstecz. Nowa usługa domeny założona po trzech latach pracy na prefiksie startuje z pustym raportem skuteczności i zapełnia go dopiero z czasem.
Domena czy prefiks URL - który typ usługi wybrać?
Mając dostęp do panelu DNS wybierz usługę typu Domena. Obejmuje wszystkie subdomeny i oba protokoły jednocześnie, więc żadna część serwisu nie wypada z raportów przez przeoczenie w definicji. Bez dostępu do DNS zostaje prefiks adresu URL i to nie jest wybór gorszy, tylko węższy.
Werdykt ma swoje granice i warto je nazwać. Usługa domeny wygrywa wszędzie tam, gdzie zależy Ci na kompletnym obrazie widoczności jednej domeny: serwis firmowy, sklep, portal z kilkoma subdomenami. Przegrywa w jednej sytuacji: gdy potrzebujesz oddzielnych raportów dla części serwisu, bo usługa domeny agreguje wszystko w jeden zbiór bez wbudowanego podziału. Uważam, że zakładanie dziś wyłącznie usługi z prefiksem, mając dostęp do DNS, jest błędem konfiguracyjnym, który wychodzi na jaw dopiero przy pierwszej migracji.
Szerszy kontekst tego ustawienia opisuję w przewodniku o konfiguracji Google Search Console.
Decyzję da się sprowadzić do czterech pytań, które zadaję przy każdym audycie nowego serwisu:
- Czy masz dostęp do rekordów DNS domeny? Odpowiedź „nie” zamyka drogę do usługi domeny i przesądza wybór.
- Czy serwis korzysta z subdomen? Blog, sklep, pomoc techniczna albo wersja mobilna na osobnym hoście to argument za usługą domeny.
- Czy ktoś w firmie potrzebuje raportu dla jednej sekcji serwisu? Osobny raport dla katalogu wymaga osobnej usługi z prefiksem.
- Czy planujesz migrację protokołu albo domeny? Usługa domeny przechodzi przez zmianę http na https bez żadnej akcji, prefiks wymaga założenia nowej usługi.
W praktyce pierwsze pytanie rozstrzyga większość przypadków, a pozostałe trzy decydują, czy do usługi domeny dołożyć prefiksy pomocnicze. Jeśli nie masz pewności, jaki typ usługi widzi dziś Twoje konto, sprawdzenie tego zajmuje jedno kliknięcie w selektorze usług i jest dobrym punktem startu do porządkowania pomiaru.
Czym różni się usługa domeny od usługi z prefiksem URL?
Różnica sprowadza się do trzech wymiarów: zasięgu protokołów, zasięgu subdomen i dopuszczalnych metod weryfikacji. Usługa domeny bierze wszystko, co należy do domeny, i wymaga rekordu DNS. Usługa z prefiksem bierze dokładnie to, co wpiszesz w kreatorze, i przyjmuje sześć różnych sposobów potwierdzenia własności.
Poniższa tabela porównuje usługę domeny i usługę z prefiksem URL w Search Console według zapisu w kreatorze, zasięgu protokołów, subdomen i ścieżek, metod weryfikacji, podziału raportów i obsługi sufiksów publicznych.
| Kryterium | Usługa domeny | Usługa z prefiksem URL |
|---|---|---|
| Zapis w kreatorze | example.com (bez protokołu i ścieżki) | https://example.com/sklep/ (z protokołem) |
| Zasięg protokołów | http, https i ftp razem | tylko protokół podany w prefiksie |
| Zasięg subdomen | wszystkie, w tym www, m, blog, sklep | tylko wskazany host |
| Zasięg ścieżek | wszystkie ścieżki podrzędne | tylko adresy zaczynające się od prefiksu |
| Metody weryfikacji | wyłącznie rekord DNS | 6 metod, w tym plik HTML i tag HTML |
| Podział raportów po katalogu | brak wbudowanego podziału | osobna usługa = osobny komplet raportów |
| Witryna na sufiksie publicznym | weryfikacja nieobsługiwana | jedyna dostępna opcja |
Ostatni wiersz tabeli bywa zaskoczeniem. Google nie obsługuje weryfikacji usługi domeny dla sufiksów publicznych, czyli domen, pod którymi rejestruje się adresy wielu niezależnych podmiotów. Jeśli Twoja witryna stoi pod takim adresem, prefiks adresu URL jest jedyną drogą i nie ma tu decyzji do podjęcia.
Cztery elementy, które ustalasz raz przy zakładaniu usługi i które przesądzają, jakie dane zobaczysz przez kolejne lata.
Domena albo prefiks adresu URL. Decyzja nieodwracalna w obrębie jednej usługi: typu nie da się przełączyć, można tylko dodać drugą usługę.
Zbiór adresów, z których liczone są kliknięcia, wyświetlenia i statusy indeksowania. Wynika wprost z typu usługi i z tego, co wpisano w kreatorze.
Dowód własności zasobu. Usługa domeny przyjmuje tylko rekord DNS, prefiks adresu URL akceptuje sześć metod, które można łączyć.
Lista właścicieli zweryfikowanych i użytkowników z dostępem pełnym lub ograniczonym. Nadaje się ją osobno dla każdej usługi, także dla usług tej samej domeny.
Jak zweryfikować usługę domeny rekordem DNS?
Weryfikacja usługi domeny polega na dodaniu rekordu TXT z tokenem Google w panelu dostawcy nazwy domeny. Search Console odpytuje DNS, znajduje rekord i przyznaje uprawnienia właściciela. Cała procedura ma pięć kroków i nie wymaga dotykania kodu strony.
- Dodaj usługę - w selektorze usług wybierz „Dodaj usługę”, potem „Usługa witryny” i kolumnę „Domena”.
- Wpisz samą domenę - bez https, bez ukośnika na końcu, bez prefiksu www. Poprawny zapis to example.com albo sklep.example.com, jeśli chcesz objąć tylko jedną subdomenę wraz z jej własnymi subdomenami.
- Skopiuj rekord TXT - Google pokaże gotową wartość zaczynającą się od google-site-verification. Kreator często rozpoznaje popularnych rejestratorów i prowadzi przez proces półautomatycznie.
- Wklej rekord w panelu DNS - w strefie domeny głównej, jako typ TXT, z nazwą hosta ustawioną na korzeń domeny. Rekordu nie umieszczasz w panelu hostingu strony, tylko tam, gdzie realnie zarządzasz strefą DNS.
- Wróć do Search Console i kliknij „Zweryfikuj” - jeśli rekord nie został jeszcze rozpropagowany, powtórz próbę po kilku godzinach. Rekord zostaw na stałe.
Czy wiesz, że…
Weryfikacja w Search Console nie jest jednorazowa. Google okresowo sprawdza, czy token nadal istnieje, a usunięcie rekordu TXT odbiera uprawnienia właściciela po okresie prolongaty. Dlatego przy porządkowaniu strefy DNS nikt nie powinien kasować rekordów, których nie rozpoznaje.
Weryfikacja usługi nadrzędnej ma jeszcze jeden skutek, o którym łatwo zapomnieć. Usługi podrzędne dodawane później przez tę samą osobę weryfikują się automatycznie tą samą metodą, więc po potwierdzeniu domeny nie musisz osobno weryfikować prefiksów dla katalogów ani subdomen. Z usługi domeny korzysta też Merchant Center: jeśli któryś z jego użytkowników jest zweryfikowanym właścicielem w Search Console, weryfikacja sklepu w Merchant Center przechodzi bez osobnego tagu, choć sam Merchant Center nie oferuje rekordu DNS wśród swoich metod.
Metody weryfikacji prefiksu adresu URL w Search Console
Usługa z prefiksem adresu URL przyjmuje sześć metod potwierdzenia własności i każda z nich ma inny warunek wstępny. Wybór metody nie zmienia zakresu danych, zmienia tylko to, co musisz mieć pod ręką w momencie weryfikacji.
- Przesłanie pliku HTML - najprostsza koncepcyjnie, wymaga możliwości wgrania pliku do katalogu głównego. Część platform hostingowych tego nie udostępnia.
- Tag HTML - meta tag w sekcji head strony głównej. Najczęściej wybierana metoda na WordPressie, bo wtyczki SEO mają na nią osobne pole.
- Kod śledzenia Google Analytics - działa, gdy strona ma już zainstalowany kod, a Ty masz dostęp do tego konta Analytics.
- Menedżer tagów Google - analogicznie, gdy w witrynie działa fragment kodu kontenera GTM, do którego masz uprawnienia.
- Konto w Witrynach Google lub Blogger - metoda dedykowana tym platformom, opisana w ich własnej dokumentacji.
- Dostawca nazwy domeny (rekord DNS) - najbardziej złożona, ale jako jedyna działa również dla usługi domeny.
W usłudze z prefiksem dodaj od razu dwie metody weryfikacji.
Powód jest prozaiczny: tag HTML znika przy zmianie szablonu, a kod Analytics przy migracji do innego narzędzia analitycznego. Druga metoda jest polisą, którą zakładasz raz i o której nie musisz więcej myśleć.
Czy warto mieć obie usługi naraz dla jednej witryny?
Tak, i to jest konfiguracja, którą stawiam jako domyślną przy serwisach o wyraźnie rozdzielonych sekcjach. Usługa domeny pełni rolę fundamentu i pokazuje pełny obraz widoczności, a prefiksy służą do raportowania wybranych katalogów lub subdomen osobno. Nic się nie dubluje, bo to ta sama dana pokazana w dwóch przekrojach.
Koszt takiej konfiguracji jest zerowy. Search Console nie pobiera opłat, a jedno konto mieści do 1000 usług, więc limit nie jest w praktyce ograniczeniem dla firmowego serwisu. Jedyny realny koszt to porządek: im więcej usług, tym łatwiej pomylić się przy czytaniu raportu, dlatego nazwy sekcji warto trzymać spójne z architekturą serwisu.
Jeśli chcesz sprawdzić, który przekrój danych z którego raportu bierzesz, pomocne będą raporty Google Search Console opisane po kolei.
Ocena w skali 0-5 na czterech kryteriach, z perspektywy serwisu firmowego z blogiem na subdomenie i sklepem w katalogu.
Punktacja pokazuje coś, co w rozmowach o konfiguracji często ginie: wariant najłatwiejszy we wdrożeniu jest jednocześnie najsłabszy w dwóch kryteriach, które ujawniają się dopiero po latach. Łatwość startu to jedyna przewaga samego prefiksu i płaci się za nią przy pierwszej większej zmianie w serwisie.
Jak Search Console pokazuje dane subdomen blog i sklep?
Usługa domeny zlicza dane wszystkich subdomen razem, w jednym zbiorze, bez wbudowanego filtra po hoście. Kliknięcia z bloga na subdomenie i z serwisu głównego widzisz jako jedną sumę. Żeby rozdzielić te dane, trzeba założyć osobną usługę dla konkretnej subdomeny.
Masz tu dwie drogi i obie są poprawne. Pierwsza to usługa domeny dla subdomeny, czyli wpisanie w kreatorze blog.example.com zamiast example.com. Druga to usługa z prefiksem adresu URL wskazującym konkretny protokół i host. Różnica jest subtelna: usługa domeny dla subdomeny obejmie też jej własne subdomeny i oba protokoły, prefiks obejmie tylko to, co dokładnie podasz.
- Serwis główny plus blog na subdomenie - usługa domeny dla example.com jako fundament, druga usługa dla blog.example.com do raportowania treści.
- Sklep na subdomenie - osobna usługa pozwala śledzić statusy indeksowania kart produktowych niezależnie od podstron firmowych.
- Wersja mobilna na hoście m - przy osobnej wersji mobilnej warto mieć ją w oddzielnej usłudze, żeby problemy z indeksowaniem nie rozmywały się w sumie.
- Środowisko testowe na subdomenie - jeśli w ogóle trafia do indeksu, osobna usługa jest najszybszym sposobem, żeby to zauważyć.
Czy wiesz, że…
Usługa domeny sama dokłada wariant www i bez www, więc wpisanie w kreatorze www.example.com utworzy usługę example.com obejmującą oba warianty. To jedyny przypadek, w którym Search Console poprawia wpisany przez Ciebie adres.
Przy dużych katalogach rozdzielenie subdomen ma jeszcze jeden skutek uboczny, który doceniają osoby techniczne: dane o skanowaniu przestają się uśredniać. Jak to czytać, opisuję szerzej przy okazji tematu, jakim jest budżet indeksowania w raporcie statystyk.
Wersje językowe w katalogach a wybór typu usługi
Serwis z wersjami językowymi w katalogach potrzebuje usługi domeny jako fundamentu i osobnego prefiksu dla każdej wersji, którą chcesz raportować oddzielnie. Sama usługa domeny pokaże sumę wszystkich języków, co przy ocenie ekspansji na nowy rynek jest danymi bezużytecznymi.
Konfiguracja wygląda wtedy tak: usługa domeny dla example.com, a obok niej prefiksy https://example.com/pl/, https://example.com/en/ i https://example.com/de/. Każdy prefiks daje własny raport skuteczności, własne statusy indeksowania i własny zestaw zapytań, po których wersja się wyświetla.
Przy planowaniu takiej struktury warto wcześniej przemyśleć adresy URL przyjazne SEO, bo katalog językowy w ścieżce jest jednocześnie granicą usługi w Search Console.
- Załóż usługę domeny - to ona pokaże pełny obraz widoczności całego serwisu, niezależnie od liczby języków.
- Dodaj prefiks dla każdej wersji językowej - z protokołem https i ukośnikiem na końcu ścieżki, żeby usługa nie łapała adresów spoza katalogu.
- Sprawdź, czy prefiksy zweryfikowały się automatycznie - po weryfikacji domeny usługi podrzędne dziedziczą metodę weryfikacji.
- Porównaj raporty zapytań między wersjami - rozjazd między językami zwykle wskazuje problem z kierowaniem, nie z treścią.
Jeśli wersje językowe stoją na osobnych domenach krajowych zamiast w katalogach, każda z nich wymaga własnej usługi domeny i to jest ta sytuacja, w której liczba usług na koncie zaczyna rosnąć. Techniczną stronę takiego układu, razem z atrybutami wskazującymi wersje językowe, opisuję w materiale o międzynarodowym SEO i hreflang.
Co zrobić z usługami po migracji z http na https?
Usługa domeny przechodzi przez zmianę protokołu bez żadnej akcji z Twojej strony, bo obejmuje http i https jednocześnie. Usługa z prefiksem nie przechodzi wcale: prefiks http://example.com/ i https://example.com/ to dwie różne usługi z osobnymi zbiorami danych.
Z audytów, które prowadzę, najczęściej wracającym błędem konfiguracji jest właśnie usługa z prefiksem http założona lata temu i nigdy niezastąpiona po przejściu na certyfikat. Objaw jest zawsze ten sam: raport skuteczności kończy się w dniu migracji i wygląda jak katastrofa, choć ruch nigdy nie spadł. Dane po prostu poszły do usługi, której nikt nie utworzył.
- Załóż usługę domeny - to najczystsze domknięcie tematu, bo obejmuje stary i nowy protokół w jednym raporcie.
- Jeśli zostajesz przy prefiksach, dodaj prefiks https - stary prefiks http zostaw, dopóki chcesz mieć wgląd w dane historyczne.
- Nie używaj narzędzia zmiany adresu - zgodnie z dokumentacją Google nie służy ono do zmiany protokołu, Google rozpozna tę zmianę sam.
- Sprawdź przekierowania 301 - to one przenoszą sygnały, nie narzędzie w Search Console.
Czy wiesz, że…
Dokumentacja Google wymienia cztery sytuacje, w których narzędzia zmiany adresu używać nie należy: przejście z http na https, przenoszenie stron w obrębie tej samej witryny, zmiana między www i wersją bez www oraz zmiana hostingu bez zmiany adresów URL.
Jak ustawić usługi przy przenosinach na nową domenę?
Przenosiny na nową domenę wymagają dwóch zweryfikowanych usług naraz: starej i nowej. Narzędzie zmiany adresu działa na poziomie domeny, więc obie usługi muszą obejmować cały serwis, a nie wybrany katalog. Zgłoszenie wysyłasz po wdrożeniu przekierowań, nie przed.
Kolejność ma tu znaczenie większe niż w jakiejkolwiek innej operacji w Search Console. Zgłoszenie zmiany adresu przy niedziałających przekierowaniach 301 to sygnał, którego Google nie potwierdzi po swojej stronie, a powtórne zgłoszenie po naprawie kosztuje kolejne dni. Dokumentacja odradza też łańcuchy przenosin: po zgłoszeniu ruchu z witryny A do B nie da się od razu zgłosić przeniesienia z B do C.
Co musi być zrobione przed przełączeniem, w dniu przenosin i po zgłoszeniu zmiany adresu. Kolumny czytaj od lewej do prawej.
Osobny przypadek to sytuacja, w której subdomena ma trafić gdzie indziej niż domena główna. Dokumentacja Google opisuje to wprost: dla subdomeny zakładasz osobną usługę i przenosisz ją oddzielnym zgłoszeniem. Po stronie technicznej warto przy tej okazji zgłosić mapę witryny do Search Console w nowej usłudze, bo to przyspiesza wykrycie nowych adresów.
Błędy przy zakładaniu usługi, które kosztują dane
Najdroższe błędy w Search Console nie polegają na złej analizie, tylko na tym, że dane nigdy nie trafiły do właściwego zbioru. Cztery wzorce wracają w audytach regularnie i wszystkie są skutkiem decyzji podjętej w pierwszej minucie konfiguracji.
Po lewej stan zastawany w audytach serwisów firmowych, po prawej układ, który przetrwa migrację i rozbudowę serwisu.
- Jedna usługa z prefiksem http, założona przed wdrożeniem certyfikatu.
- Wariant www i bez www jako dwie niepowiązane usługi z rozjechanymi danymi.
- Blog na subdomenie w ogóle bez usługi, więc bez danych o indeksowaniu.
- Jedyny zweryfikowany właściciel to osoba, która odeszła z agencji.
- Usługa domeny jako fundament, obejmująca oba protokoły i wszystkie subdomeny.
- Prefiksy dodane świadomie, tylko dla sekcji, które ktoś realnie raportuje.
- Subdomeny z własnymi usługami tam, gdzie mają własne cele biznesowe.
- Co najmniej dwóch zweryfikowanych właścicieli, w tym konto po stronie firmy.
Ostatni punkt z lewej kolumny jest najbardziej bolesny, bo nie da się go naprawić szybko. Jeśli wszyscy zweryfikowani właściciele stracą dostęp, nikt w firmie nie wchodzi do usługi, a odzyskanie jej wymaga ponownej weryfikacji i znalezienia kogoś, kto ma dostęp do DNS albo do kodu strony. Jestem przekonany, że konto klienta powinno być zweryfikowanym właścicielem od pierwszego dnia współpracy, niezależnie od tego, kto realnie pracuje na danych. Jeśli rozpoznajesz u siebie którykolwiek z tych czterech wzorców, napisz przez formularz kontaktowy - uporządkowanie usług jest zwykle pierwszym krokiem, zanim w ogóle warto patrzeć na wykresy.
Od której usługi zacząć konfigurację Search Console
Zacznij od usługi typu Domena, jeśli tylko masz dostęp do DNS, a prefiksy dokładaj później i wyłącznie tam, gdzie ktoś realnie potrzebuje osobnego raportu. Ta kolejność ma znaczenie, bo usługa domeny zaczyna zbierać dane od dnia założenia, a prefiks można dorzucić w dowolnym momencie bez straty.
Przestań traktować wybór typu usługi jak formalność przy zakładaniu konta. Zacznij postrzegać go jako decyzję o tym, jaki wycinek rzeczywistości będziesz widzieć przez następne lata. Search Console nie odtworzy danych wstecz i to jedyna nieodwracalna konsekwencja tej krótkiej decyzji.
- Sprawdź, kto ma dostęp do panelu DNS - to rozstrzyga, czy usługa domeny jest w ogóle dostępna.
- Załóż usługę domeny i zweryfikuj ją rekordem TXT - zostaw rekord na stałe, nie kasuj go przy porządkach w strefie.
- Dodaj prefiksy dla sekcji, które ktoś raportuje osobno - katalogi językowe, sklep, blog na subdomenie.
- Dodaj drugiego zweryfikowanego właściciela po stronie firmy - to zabezpieczenie przed utratą dostępu przy zmianie wykonawcy.
Jeśli Twoje konto ma dziś jedną usługę z prefiksem i nikt nie pamięta, kiedy powstała, potraktuj to jako zadanie na najbliższy tydzień, a nie na kiedyś. Założenie usługi domeny zajmuje kilkanaście minut, a jej wartość rośnie z każdym dniem zbierania danych.
Czy ten artykuł był dla Ciebie pomocny?
Oceń go w skali od 1 do 5. Dzięki temu wiem, które tematy rozwijać.
Brak ocen. Twoja będzie pierwsza.
Źródła i dokumentacja
Dwa dokumenty Google opisujące zasięg i weryfikację usług oraz dwa niezależne przewodniki, które pokazują, jak z tych typów usług korzysta się w codziennej pracy nad widocznością.
Dodawanie usługi witryny lub platformy do Search Console
Dokument definiuje oba typy usług witryny, podaje składnię definicji domeny i limit 1000 usług na konto. Podstawa sekcji o różnicach między usługą domeny a prefiksem adresu URL oraz sekcji o posiadaniu obu usług naraz.
Weryfikowanie własności witryny w Search Console
Zestawienie wszystkich metod weryfikacji z opisem ich warunków wstępnych i zasadą dziedziczenia weryfikacji przez usługi podrzędne. Materiał źródłowy dla sekcji o weryfikacji usługi domeny rekordem DNS i sekcji o metodach weryfikacji prefiksu.
How to Use Google Search Console to Improve SEO
Przewodnik pokazuje, jak zakładana usługa przekłada się na zakres danych w raportach i po co w praktyce rozdziela się sekcje serwisu. Odniesienie do sekcji o posiadaniu obu usług naraz i o raportowaniu subdomen.
Google Search Console Complete Guide For SEO
Opracowanie omawia zakładanie usługi z prefiksem adresu URL, weryfikację własności i obsługę subdomen z perspektywy praktyka. Kontekst dla sekcji o błędach przy zakładaniu usługi oraz o danych subdomen.
Pytania i odpowiedzi (FAQ)
Sześć pytań, które wracają po ustaleniu typu usługi: o koszt, dane historyczne, uprawnienia i o to, co dzieje się przy zmianie wykonawcy strony.